Καλοί και κακοί
Πιστεύω ότι η άγνοια –ή, καλύτερα, η αδιαφορία– για την Iστορία στις μέρες μας συνδέεται όλο και περισσότερο με την προθυμία να αντιμετωπίζουμε τα παγκόσμια ζητήματα μέσα από απλοϊκούς ηθικούς διαχωρισμούς. Από τούτη την πλευρά βρίσκεται το Καλό και από εκείνη το Κακό. Ποιος δεν θα ήθελε να βρίσκεται στη «σωστή πλευρά»; Oμως ο κόσμος δεν είναι βιντεοπαιχνίδι, και η ικανότητά μας να κατανοούμε την πολυδιάστατη φύση των πραγμάτων φθίνει. Μπορεί κάποιος να πενθήσει και τους Εβραίους και τους Παλαιστινίους νεκρούς; Αναρωτιέμαι πώς φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε ότι αυτό είναι καν ζήτημα. Το να θρηνούμε τους νεκρούς και από τις δύο πλευρές ασφαλώς δεν έρχεται σε αντίθεση με καμία πολιτική δέσμευση – αρκεί αυτή να είναι έξυπνη, όχι ανόητη.
Ο Μάρκ Μαζάουερ, στην Καθημερινή. Η δική μου απάντηση είναι ότι είναι πολύ πιο εύκολο να χωρίζουμε τον κόσμο σε καλούς και κακούς (δικούς μας και μη). Νιώθουμε μεγαλύτερη ασφάλεια όταν ξέρουμε την απάντηση στο "which side are you on?" προτού μελετήσουμε το ζήτημα, ρωτώντας απλώς τους δικούς μας τι πιστεύουν. Το γκρι τρομάζει.