Ο μέσος αμερικάνος δεν ξέρει πόσο πλούσιος είναι
Βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα τη συζήτηση γύρω από το αποτέλεσμα που είχε στις ΗΠΑ η άνοδος της Κίνας στον κατασκευαστικό τομέα. Ένα από τα κυρίαρχα αφηγήματα είναι ότι οδήγησε σε κλείσιμο εργοστασίων, φτωχοποίηση περιοχών, άνοδο των ανισοτήτων με κερδισμένους τους λίγους που σπούδασαν σε καλά πανεπιστήμια, μεγάλη πόλωση, εκλογή του Trump.
Από την άλλη μου είναι δύσκολο να το συμβιβάσω αυτό το αφήγημα με τα στατιστικά που θέλουν τον μέσο Αμερικάνο σημαντικά πιο πλούσιο από άνθρωπο οποιασδήποτε άλλης χώρας παγκοσμίως.
Ο Noah Smith έγραψε ένα εξαιρετικό κείμενο προσπαθώντας να αποδομήσει το αφήγημα.
Like all such narratives, this one consists of layers of myth wrapped around a core of truth. But not all grand economic narratives are created equal — in this case, the layers of myth are thick and juicy, while the core of truth is thin and brittle. Everyone knows about the China Shock paper and the collapse of manufacturing employment by about 3 million in the 2000s. That’s the core of the story, and it’s very real. But there are a lot of big important economic facts that place that story in perspective, which most of the people talking about this topic seem not to know.
Καταρχήν οι ΗΠΑ παράγουν πολύ περισσότερα απ' όσα υποτίθεται.
So while we tend to focus a lot on the impact of trade on U.S. manufacturing, the truth is that there are much bigger forces at work there. Most of what the U.S. consumes is made here, and most of what the U.S. produces is consumed here, and eliminating trade deficits wouldn’t change either of those basic facts.
Κατά δεύτερον οι Αμερικάνοι πράγματι είναι πλούσιοι.
Americans, as a people, are startlingly rich. This isn’t just true because a few very rich people pull up the average. If you take median disposable household income, the U.S. comes out way ahead of the pack.
Οι μισθοί συνέχισαν να αυξάνονται και μετά το «σοκ της Κίνας».
Wage growth has resumed since the mid-1990s, despite increasing trade deficits. Note that the China Shock, which threw millions of manufacturing workers out of their jobs, utterly failed to stop wages from resuming their upward climb.
Πράγματι, στην αρχή όσοι έχασαν τις δουλείες στον κατασκευαστικό τομέα τις αντικατέστησαν με χειρότερες.
But that describes the 2000s. The 2010s and 2020s have been very different. Deming et al. (2024) show that over the last 15 years, the boom in low-skilled service-sector jobs has gone into reverse, and Americans are instead flooding into higher-skilled professional service jobs.
Στην πραγματικότητα ακόμα κι οι περιοχές που χτυπήθηκαν χειρότερα, πάνε πια καλά.
“Go to college” turns out to have been good advice. The boom jobs of the new era are in things like management, STEM, education, and health care.
Όλο το κείμενο αξίζει μια προσεχτική ανάγνωση γιατί είναι μια (η;) ιδεολογική μάχη της εποχής.